Η προτάσεις μας για την Παιδεία

Ο Αχιλλέας Παλαμάς προτείνει: Οι στόχοι της εκπαίδευσης έχουν επαναπροσδιοριστεί, εξαιτίας της σημερινής ανάγκης των νέων για εξασφάλιση επαγγελματικής αποκατάστασης, σε μια ρευστή, ανταγωνιστική και παγκοσμιοποιημένη αγορά εργασίας. Σήμερα θεωρείται ποιοτική η εκπαίδευση η οποία ικανοποιεί προτεραιότητες που παραπέμπουν στη στενή σχέση που οφείλει να έχει η εκπαίδευση με την οικονομία. H πολιτική του money follow choices (τα χρήματα ακολουθούν επιλογές).
Παράλληλα, λόγω των απαιτήσεων της αγοράς εργασίας, το κέντρο βάρους της ποιότητας έχει μετατοπιστεί από τις γνώσεις στις δεξιότητες και τις ικανότητες. Με γνώμονα τα παραπάνω, καταθέτω κάποιους γενικούς άξονες σε πρώτη φάση, πάνω στους οποίους θα κινηθεί το πρόγραμμα που πρέπει να καταρτίσει το Νέο Κόμμα σχετικά με την Παιδεία, ώστε να την καταστήσουμε εφάμιλλη των αναπτυγμένων χωρών (Οι όποιες παρατηρήσεις σας θα ληφθούν υπόψη για την κατάρτιση ενός ολοκληρωμένου προγράμματος για την Παιδεία). Σημειώνεται ότι κάποιες ιδέες άντλησα και από τα προγράμματα εκπαίδευσης που εφαρμόζονται στις προοδευμένες χώρες του κόσμου.

Κατ’ αρχήν η διοίκηση των σχολείων θα πρέπει να απαγκιστρωθεί από την κεντρική Κυβέρνηση, η οποία ούτε θα προσλαμβάνει καθηγητές , ούτε θα καθορίζει τα βιβλία που θα χρησιμοποιηθούν ή τα εκπαιδευτικά προγράμματα. Θα υπάρχει όμως Υπουργείο Παιδείας και Επιστημών, του οποίου θα προΐσταται και θα είναι υπεύθυνος έναντι του Κοινοβουλίου.

Η κύρια ευθύνη για τη διοίκηση των σχολείων θα ανήκει στις εκλεγμένες τοπικές αρχές (Περιφερειάρχες), οι οποίες κατανέμουν τα παιδιά στα σχολεία, διορίζουν και πληρώνουν τους καθηγητές.

Οι διευθυντές των σχολείων θα διαθέτουν μεγάλη ανεξαρτησία και δεν θα ακολουθούν οδηγίες σχετικά με τα βιβλία και τις μεθόδους διδασκαλίας. Οι τοπικές εκπαιδευτικές αρχές θα προγραμματίζουν και θα εκτελούν την ανέγερση σχολείων. Η Περιφέρεια θα καλύπτει τα 4/5 των συνολικών εξόδων, ενώ οι επιχορηγήσεις της κεντρική Κυβέρνησης θα καλύπτουν τα υπόλοιπα. Κριτήριο για τη χρηματοδότηση θα είναι οι επιδόσεις των μαθητών στις γραπτές περιφερειακές εξετάσεις. Παράλληλα, η δουλειά του εκπαιδευτικού θα κρίνεται και θα ελέγχεται συνεχώς.

Τα σχολεία θα χρηματοδοτούνται 50% από τις επιχειρήσεις και τη φορολόγηση των δημοτών και 50% από κρατικά κονδύλια, ενώ η πρόσληψη των εκπαιδευτικών θα γίνεται όπως προαναφέρθηκε σε τοπικό επίπεδο σχολικής μονάδας. Το σχολικό πρόγραμμα σε μεγάλο μέρος θα είναι διαφοροποιημένο, όπως και το ωρολόγιο πρόγραμμα, το οποίο θα κυμαίνεται από 14 μέχρι και 30 ώρες. Το κριτήριο θα είναι η οικονομική δυνατότητα του κάθε δήμου και, φυσικά το ενδιαφέρον των προμηθευτών εκπαίδευσης, δηλαδή των χορηγών. Μετά τα 10 χρόνια βασικής εκπαίδευσης (συν 1 έτος υποχρεωτικής προσχολικής και1 επιπλέον έτος στο Γυμνάσιο), το 50% των μαθητών θα συνεχίζει στο λύκειο. Οι άλλοι μισοί μαθητές θα ακολουθούν τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση ή θα σταματήσουν την εκπαίδευση και θα ακολουθήσουν κάποιο άλλο επάγγελμα.

Η παιδεία θα παρέχεται δωρεάν και θα είναι υποχρεωτική στα παιδιά μέχρι 16 ετών. Θα περιλαμβάνει τα Νηπιαγωγεία, τις 7 τάξεις του Δημοτικού (μαζί με την Τάξη Υποδοχής), τις 4 τάξεις του Γυμνασίου (1 παραπάνω από το σημερινό), τις 2 του Λυκείου και την Ανώτατη Εκπαίδευση (Πανεπιστήμια – Κολέγια). Θα λειτουργούν επίσης Ιδιωτικά αλλά και Θρησκευτικά μη κερδοσκοπικά σχολεία (Της Ορθοδόξου εκκλησίας, αλλά και άλλων δογμάτων). Σχολεία που θα είναι έξω από το κυβερνητικό σύστημα.
Πέραν των παραπάνω, θα υπάρξουν προσχολικά προγράμματα, θερινά και νυχτερινά σχολεία, διευκολύνσεις για τα άτομα με ειδικές ανάγκες και μια γενική προσπάθεια για βελτίωση της εκπαίδευσης του κοινωνικά μειωμένου και του προβληματικού μαθητή.
Για τους νέους των 18 - 20 ετών το 1/3 θα υπάρχουν θέσεις για ανώτερες σπουδές και όχι αυτό που ισχύει σήμερα ( Πάνω από τα 2/3 των υποψηφίων) που δημιουργεί στρατιές ανέργων με πτυχία χωρίς αντίκρισμα.

Ειδικότερα, τώρα:
Η προσχολική αγωγή (νηπιαγωγείο) θα απευθύνεται πλέον σε παιδιά ηλικίας 3 μηνών έως 3 ετών (τα παιδιά ωστόσο δεν θα είναι όλα μαζί στην ίδια αίθουσα αλλά χωρισμένα ηλικιακά).
Με λίγα λόγια, το νηπιαγωγείο όπως το γνωρίζουμε έως τώρα στην Ελλάδα, δηλαδή για τα παιδιά ηλικίας 4-6 ετών, δεν θα υπάρχει ως βαθμίδα. Αντίθετα, θα υπάρχει μια τάξη που αποκαλείται ''τάξη υποδοχής'' και αποτελεί τάξη του Δημοτικού (πριν από την πρώτη) στην οποία θα πηγαίνουν τα παιδιά 4-5 ετών. Στην τάξη αυτή θα χρησιμοποιούνται πολλές δραστηριότητες ίδιες με αυτές που εφαρμόζουμε στα νηπιαγωγεία, με πιο πολλή έμφαση στην προετοιμασία – προϊδέαση των παιδιών για το Δημοτικό. Τα νηπιαγωγεία (για παιδιά 3 μηνών έως 3 ετών) θα περιέχουν μια σειρά από τομείς γνώσεων που πρέπει να αναπτύξει το παιδί, οι οποίοι είναι η Γλώσσα και επικοινωνία, Μαθηματικά, Προσωπική βελτίωση, Φυσική ανάπτυξη, Καλλιτεχνική ανάπτυξη, και κατανόηση του κόσμου. Εφόσον το νηπιαγωγείο αποδείξει ότι τους καλύπτει, μπορεί να εφαρμόσει οποιοδήποτε πρόγραμμα θέλει.
Ωστόσο τα νηπιαγωγεία βασίζονται στο ελεύθερο παιχνίδι και δεν υπάρχουν παρά ελάχιστες οργανωμένες δραστηριότητες. Πρέπει να επικρατεί η αντίληψη ότι πρέπει το παιδί να έρθει σε εσένα, αλλιώς εσύ δεν κάνεις καμία κίνηση για να του κινήσεις το ενδιαφέρον για μάθηση.
Τα νηπιαγωγεία θα δουλεύουν με την ανάθεση σε κάθε νηπιαγωγό έως πέντε παιδιά των οποίων θα έχει προσωπική ευθύνη της εξέλιξης και πορείας τους και θα ενημερώνει τους γονείς. Η νηπιαγωγός θα είναι υποχρεωμένη να καταγράφει τακτικά μια ολιγόλεπτη απροειδοποίητη παρατήρηση της δράσης του παιδιού και με βάση αυτή θα βγάλει έξω κάποια αντικείμενα που θεωρεί ότι θα το ενδιαφέρουν να ασχοληθεί. Από εκεί και πέρα το παιδί θα παίζει ελεύθερα.

Για το Γυμνάσιο και Λύκειο:
Στο Γυμνάσιο θα προστεθεί μία τάξη επιπλέον, η οποία πέραν των καθιερωμένων μαθημάτων που θα παραδίδονται σ’ αυτή, θα είναι και η τάξη του επαγγελματικού προσανατολισμού του μαθητή. Θα κλιθεί ο μαθητής ανάλογα με την κλίση του και τις επιδόσεις του καθώς και με την καθοδήγηση κάποιων ειδικών σε ποια κατεύθυνση (Λύκειο και μετέπειτα Πανεπιστήμιο – Κολέγια ή Τεχνικές Σχολές ή έξοδο σε άλλα επαγγέλματα) θα στραφεί. Για τον αριθμό των μαθητών που θα συνεχίσουν Λύκειο, θα ισχύει η ποσόστωση που προανέφερα (50%). Το κάθε Λύκειο ανάλογα με τις ανάγκες και δυνατότητές του, θα καθορίζει τον αριθμό των μαθητών του, αλλά σε σύνολο πανελλαδικά θα αποτελούν το 50%... Στο Λύκειο θα προσφέρονται τα μαθήματα γενικής κατεύθυνσης (Θα αναφερθώ σύντομα για τον τρόπο διδασκαλίας κάποιων από αυτά) που έως τώρα διδάσκονταν μέσα στο Πανεπιστήμιο π.χ. Φυσική και Μαθηματικά στους φοιτητές των Πολυτεχνείων ή Φιλολογικά - Λατινικά για τη Νομική, ώστε κατόπιν να ξεκινά η εξειδίκευση, κατά την οποία διδάσκονται μαθήματα που αφορούν αυστηρά τον τομέα που έχουν επιλέξει. Μετά το πέρας των μαθημάτων γενικής κατεύθυνσης στο Λύκειο, διεξάγονται εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο.
Το νέο εκπαιδευτικό σύστημα θα επιτρέπει στους μαθητές των Γυμνασίων αλλά και των Λυκείων, να παρακολουθούν μαθήματα από το σπίτι τους και να επικοινωνούν με το διδακτικό προσωπικό με τη βοήθεια email, chat rooms, τηλεφώνου ή instant messaging. Η εικονική εκπαίδευση μπορεί να χρησιμοποιείται ως εναλλακτική διδακτική μέθοδος, για παρακολούθηση θερινών μαθημάτων, για μαθητές που χρειάζονται ειδική παρακολούθηση, λόγω μαθησιακών ή ψυχολογικών προβλημάτων. Η μέθοδος μπορεί επίσης να περιορίσει το συνωστισμό των παραδοσιακών διδακτικών αιθουσών, αλλά και να προσφέρει μαθήματα που δεν υπάρχουν σε υποβαθμισμένα σχολικά ιδρύματα. Το χαρτί και το μολύβι σύντομα θα ανήκουν στο παρελθόν για τους μαθητές, ακόμη και στα διαγωνίσματα. Θα δίνουν και εξετάσεις μέσω του laptop τους. Οι μαθητές «κατεβάζουν» τα θέματα από συγκεκριμένο site, ενώ για να διασφαλιστεί ότι δεν θα καταφύγουν σε «ψηφιακά σκονάκια» μέσω Ίντερνετ ή σε επικοινωνία μεταξύ τους, υπάρχει ειδικό πρόγραμμα που παρακολουθεί τους υπολογιστές τους κατά τη διάρκεια του διαγωνίσματος. Το συγκεκριμένο πείραμα έχει εφαρμοστεί με επιτυχία στο Νορντ Τρόντελανγκ της Νορβηγίας (1η χώρα σε κατακεφαλήν εισόδημα στον κόσμο) και αναμένεται εφαρμογή του σε ολόκληρη τη χώρα αυτή. Η μέθοδος αυτή έχει πολλά θετικά, όπως ότι οι μαθητές δεν μπορούν να «κλέψουν» και υπάρχει δικαιοσύνη για όλους, ότι μπορούν να αποδείξουν ότι η δουλειά τους είναι πρωτότυπη και δεν την έχουν «δανειστεί», ότι είναι πολύ πιο γρήγορη καθώς τα παιδιά μπορούν να στέλνουν με mail τις απαντήσεις τους για διόρθωση κ.α.

Τριτοβάθμια Εκπαίδευση:
Τα Πανεπιστήμια θα είναι εντελώς ανεξάρτητα. Θα κανονίζουν το αντικείμενο μελέτης και έρευνάς τους και θα διορίζουν το δικό τους προσωπικό. Αποφασίζουν από μόνα τους για τους σπουδαστές που θα δεχτούν. Οι φοιτητές θα εκπροσωπούνται στα διοικητικά συμβούλια των Πανεπιστημίων, αλλά δεν θα στηρίζονται από παρατάξεις που εκπροσωπούν κόμματα. Αυτές καταργούνται. Τα Πανεπιστήμια θα είναι γενικά μικρά σε αριθμό. Όσοι απόφοιτοι Λυκείου αποτυγχάνουν να μπουν στα Πανεπιστήμια θα μπορούν να ακολουθούν κάποια άλλη μορφή ανώτερης εκπαίδευσης όπως είναι τα κολέγια. Τα κολέγια θα παραδίδουν κυρίως σειρές μαθημάτων τεχνικής και εμπορικής φύσεως. Ορισμένα από αυτά (όχι όλα) θα χορηγούν πτυχία πανεπιστημιακού επιπέδου ενώ θα υπάρχουν και παιδαγωγικά κολέγια. Ο θεσμός των ΤΕΙ καταργείται.
Το ακαδημαϊκό έτος θα χωρίζεται σε δύο εξάμηνα. Το χειμερινό διαρκεί από 1 Οκτωβρίου μέχρι 31 Μαρτίου και το θερινό από 1 Απριλίου μέχρι 30 Σεπτεμβρίου. Θα υπάρχουν αρκετές διακοπές κατά τη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους, αλλά συνήθως οι φοιτητές, κατά τη διάρκειά τους, θα πρέπει να προετοιμάσουν εργασίες, παρουσιάσεις κ.λπ., ενώ οι καθηγητές θα κανονίζουν και τις εξετάσεις. Πάντως, οι φοιτητές έχουν την ευελιξία να επιλέξουν τα μαθήματα που θέλουν να παρακολουθήσουν και τον καθηγητή, από τον οποίο θέλουν να εξεταστούν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν αυστηροί κανόνες που πρέπει να τηρηθούν.
Στα προπτυχιακά προγράμματα, η φοίτηση διαρκεί από 3 χρόνια (Εάν πρόκειται για κολέγιο) έως 6 (Ιατρική). Όπως προαναφέρθηκε, οι φοιτητές διδάσκονται μαθήματα που αφορούν αυστηρά τον τομέα που έχουν επιλέξει να ακολουθήσουν. Πριν την αποφοίτηση διεξάγονται εξετάσεις και, εφόσον ο φοιτητής τις περάσει επιτυχώς, του απονέμεται το πτυχίο..

Τα μεταπτυχιακά προγράμματα, από την άλλη, θα αποτελούν συνδυασμό 2 ή και 3 γνωστικών τομέων και επικεντρώνονται σε μεθοδολογία και θεωρητικές ακαδημαϊκές δεξιότητες, σε αντίθεση με τα προπτυχιακά που επικεντρώνονται σε έναν τομέα και διδάσκονται οι πρακτικές εφαρμογές του. Υπάρχουν πολλά είδη μεταπτυχιακών προγραμμάτων, που βασίζονται είτε στα μαθήματα που έχουν αποκτηθεί κατά το πρώτο πτυχίο, είτε σε παρεμφερή. Προαπαιτούμενο για την εγγραφή σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα, θα είναι το πρώτο πτυχίο.
Για την απονομή του διδακτορικού διπλώματος απαιτείται εξαιρετικό ακαδημαϊκό επίπεδο. Η ολοκλήρωση της διδακτορικής διατριβής θα διαρκεί συνήθως πολλά χρόνια, ενώ θα επιβλέπεται και διορθώνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα από συγκεκριμένο καθηγητή.

Ο Νίκος Κοπελιάς απάντησε: Πολύ μελετημένη και τεκμηριωμένη παρουσίαση Αχιλλέα. Έχω αρκετές απορίες και κάποιες διαφωνίες. Ας αρχίσουμε να τα βλέπουμε ένα ένα.

* Για τα σχολεία, που θα υπάγονται στην Περιφέρεια να ξεκαθαρίσουμε ότι μπορεί να είναι:
1. Η προσχολική εκπαίδευση
2. Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση (Δημοτικό)
3. Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση (Γυμνάσιο, 4 τάξεις)
4. Η προπανεπιστημιακή ή επαγγελματική εκπαίδευση (Λύκειο ή Κολλέγιο ή Τεχνική - Επαγγελματική εκπαίδευση)
Η Ανώτατη εκπαίδευση θα υπάγεται απ' ευθείας στην κεντρική διοίκηση, δηλαδή στο Υπουργείο Παιδείας.

* Δεν κατάλαβα τι εννοείς μόνο το 50% των μαθητών των Γυμνασίων θα πηγαίνουν στην επόμενη βαθμίδα εκπαίδευσης. Οι υπόλοιποι τι θα γίνονται; Εγώ πιστεύω ότι το σύνολο των νέων θα πρέπει να συνεχίζει μετά την 10ετή υποχρεωτική εκπαίδευση στην επόμενη βαθμίδα εκπαίδευσης, που θα του δίνει τα προσόντα να συνεχίσει στην Ανώτατη εκπαίδευση ή να αποκτήσει επαγγελματική εξειδίκευση, ώστε να μπορεί να ασκήσει ένα επάγγελμα.

Συγκεκριμένα η βαθμίδα προπανεπιστημιακής ή επαγγελματικής εκπαίδευσης προτείνω ν' αντικαταστήσει τις σημερινές 2 τελευταίες τάξεις του Λυκείου, τα τεχνικά - επαγγελματικά Λύκεια, τα ΙΕΚ και τις επαγγελματικές σχολές του ΟΑΕΔ.

Η βαθμίδα αυτή εκπαίδευσης θα καλύπτει όλο το φάσμα των πανεπιστημιακών σχολών (4 κατηγορίες σχολών πολυτεχνικές, θεωρητικές - παιδαγωγικές, ιατρικές, οικονομικές) και όλο το επαγγελματικό φάσμα). Κάθε περιφέρεια θα πρέπει κατά το δυνατόν να καλύπτει το σύνολο των ειδικοτήτων ώστε να μην είναι η υποχρεωτική η απομάκρυνση των μαθητών από τον τόπο κατοικίας τους για να φοιτήσουν σ' αυτή τη βαθμίδα εκπαίδευσης.

Στο τέλος αυτής της βαθμίδας εκπαίδευσης οι απόφοιτοι εφόσον την ολοκληρώσουν με επιτυχία θα παίρνουν πτυχίο αντίστοιχο των κολεγίων των ΗΠΑ και θα εισάγονται χωρίς εξετάσεις στην Ανώτατη εκπαίδευση ή θα παίρνουν την αντίστοιχη άδεια ασκήσεως επαγγέλματος.

Οι εκπαιδευτικοί αυτής της βαθμίδας θα προέλθουν από τις αντίστοιχες βαθμίδες εκπαίδευσης που καταργούνται, αρκεί να διαθέτουν τα αντίστοιχα προσόντα (πχ. Μεταπτυχιακό δίπλωμα εξειδίκευσης, εκπαιδευτική εμπειρία στο συγκεκριμένο αντικείμενο, ερευνητικές εργασίες, δημοσιεύσεις κλπ)

* Η Ανώτατη εκπαίδευση θα συμπεριλάβει όλα τα σημερινά Πολυτεχνεία, Πανεπιστήμια και ΤΕΙ και θα γίνει επανακαθορισμός όλων των ειδικοτήτων, ώστε οι σχολές που θα υπάρχουν να οδηγούν σε συγκεκριμένα υπαρκτά επαγγέλματα, καθορίζοντας παράλληλα και τα αντίστοιχα επαγγελματικά δικαιώματα. Οι ομοειδείς σχολές των Πανεπιστημίων θα πρέπει να έχουν το ίδιο πρόγραμμα εκπαίδευσης, ώστε ένας προπτυχιακός φοιτητής να μπορεί να μετακινηθεί ελεύθερα από ένα Πανεπιστήμιο σ' ένα άλλο για να συνεχίσει τις σπουδές του.

Θα πρέπει να υπάρχει τουλάχιστον ένα Πανεπιστήμιο ανά Περιφέρεια και οι σχολές μπορούν να έχουν έδρα σε περισσότερες από μια πόλεις, αρκεί οι σχολές κάθε επιστημονικού πεδίου να είναι συγκεντρωμένες σε μια πόλη (παράδειγμα Ιατρικές σε μια πόλη, οικονομικές σε άλλη πόλη, πολυτεχνικές σε άλλη κλπ).

Και το εκπαιδευτικό προσωπικό αυτής της βαθμίδας θα προέλθει από τη συγχώνευση των Πανεπιστημίων και των ΤΕΙ. Όσοι εκπαιδευτικοί των ΤΕΙ δεν έχουν τα απαραίτητα προσόντα για να διδάξουν σε Πανεπιστήμιο (έλλειψη διδακτορικού ή ερευνητικής - διδακτικής εμπειρίας) θα μετακινηθούν στην προπανεπιστημιακή εκπαίδευση.

Δεν κατάλαβα Αχιλλέα τι εννοείς να δίνουν εξετάσεις για την απόκτησης διπλώματος. Το σωστό είναι να εκπονείται Διπλωματική εργασία η οποία θα υποβάλλεται στην αρμόδια Επιτροπή και αφού εγκριθεί κατ' αρχήν θα παρουσιάζεται από το φοιτητή ενώπιον της Επιτροπής. Οι καλύτερες εργασίες θα παρουσιάζονται ενώπιον κοινού και θα δημοσιεύονται.

* Μεταπτυχιακά προγράμματα θα μπορούν να προσφέρουν όλα τα Πανεπιστήμια, εφόσον διαθέτουν το κατάλληλο εκπαιδευτικό προσωπικό, υποδομές και εξασφαλίσουν διμερή τουλάχιστον χρηματοδότηση, όπου η συμμετοχή του Πανεπιστημίου δεν μπορεί να υπερβαίνει το 50%. Το υπόλοιπο θα προέρχεται από τον ιδιωτικό τομέα ή από ερευνητικά προγράμματα του Δημοσίου ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

* Όλες οι βαθμίδες της εκπαίδευσης θα μπορούν να προσφέρονται και από ιδιωτικούς φορείς ή την τοπική αυτοδιοίκηση, με την προϋπόθεση ότι θα διαθέτουν τις κατάλληλες υποδομές και προσωπικό και θα ελέγχονται ως προς τη λειτουργία τους από τα αρμόδια όργανα της Περιφέρειας ή του Υπουργείου Παιδείας.

Ειδικά για την Ανώτατη εκπαίδευση τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, τόσο τα αποτελέσματα των γραπτών εξετάσεων όσο και των εργασιών που απαιτούνται για να βαθμολογηθεί ο φοιτητής σε κάθε μάθημα, θα βγαίνουν από 2 τουλάχιστον βαθμολογητές, ένα εσωτερικό (του Πανεπιστημίου) κι ένα εξωτερικό (από άλλο Πανεπιστήμιο). Σε περίπτωση που η βαθμολογία τους διαφέρει πάνω από 10%, το γραπτό θα εξετάζεται από Επιτροπή 3 καθηγητών από 3 διαφορετικά Πανεπιστήμια). Το ίδιο θα ισχύει και για τις Διπλωματικές Εργασίες. Στην Επιτροπή κρίσης τους το ένα τουλάχιστον μέλος θα προέρχεται από άλλο Πανεπιστήμιο.


Ο Αχιλλέας Παλαμάς διευκρινίζει: Νίκο θέλω να σου διευκρινίσω ότι όταν εννοώ το 50% των μαθητών των Γυμνασίων θα πηγαίνει στην επόμενη βαθμίδα εκπαίδευσης, όπως αναφέρω και στο πρόγραμμα, εννοώ ότι θα συνεχίζουν στο Λύκειο που είναι ο προπομπός της Ανώτατης εκπαίδευσής τους.Το υπόλοιπο 50% των μαθητών θα ακολουθεί τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση (μέσες τεχνικές - επαγγελματικές σχολές) ή θα σταματήσει την εκπαίδευση και θα ακολουθήσει κάποιο άλλο επάγγελμα (πχ αγρότης). Πρέπει να σταματήσει πια αυτός ο συνωστισμός στα Πανεπιστήμια και να καταλάβουν οι νέοι μας ότι υπάρχουν επαγγέλματα που είναι πολύ πιο προσοδοφόρα από αυτά που απαιτούν Πτυχίο Ανώτατης Σχολής. Στο εξωτερικό αυτό το "κόμπλεξ" το έχουν ξεπεράσει και δεν νοιώθουν "ντροπή" αν είναι αγρότες ή μηχανικοί αυτοκινήτων ή υδραυλικοί. Αυτό είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο.
Επίσης νομίζω ότι μπορούν και κάποια από τα Πανεπιστήμια αν όχι όλα να υπαχθούν στις Περιφέρειες, αρκεί να υπάρχει η χρηματοδότηση από αυτές και οι κατάλληλοι τοπικοί χορηγοί.
Κατά τ' άλλα, δεκτές οι παρατηρήσεις σου και περιμένω και άλλους φίλους να μας προτείνουν κάποια ιδέα.